مترجمین:سهیل آقازاده.محمد حسن مصلی نژاد

City That Does Not Sleep

In the sky there is nobody asleep. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
The creatures of the moon sniff and prowl about their cabins.
The living iguanas will come and bite the men who do not dream,
and the man who rushes out with his spirit broken will meet on the
street corner
the unbelievable alligator quiet beneath the tender protest of the
stars.

Nobody is asleep on earth. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
In a graveyard far off there is a corpse
who has moaned for three years
because of a dry countryside on his knee;
and that boy they buried this morning cried so much
it was necessary to call out the dogs to keep him quiet.

Life is not a dream. Careful! Careful! Careful!
We fall down the stairs in order to eat the moist earth
or we climb to the knife edge of the snow with the voices of the dead
dahlias.
But forgetfulness does not exist, dreams do not exist;
flesh exists. Kisses tie our mouths
in a thicket of new veins,
and whoever his pain pains will feel that pain forever
and whoever is afraid of death will carry it on his shoulders.

One day
the horses will live in the saloons
and the enraged ants
will throw themselves on the yellow skies that take refuge in the
eyes of cows.

Another day
we will watch the preserved butterflies rise from the dead
and still walking through a country of gray sponges and silent boats
we will watch our ring flash and roses spring from our tongue.
Careful! Be careful! Be careful!
The men who still have marks of the claw and the thunderstorm,
and that boy who cries because he has never heard of the invention
of the bridge,
or that dead man who possesses now only his head and a shoe,
we must carry them to the wall where the iguanas and the snakes
are waiting,
where the bear's teeth are waiting,
where the mummified hand of the boy is waiting,
and the hair of the camel stands on end with a violent blue shudder.

Nobody is sleeping in the sky. Nobody, nobody.
Nobody is sleeping.
If someone does close his eyes,
a whip, boys, a whip!
Let there be a landscape of open eyes
and bitter wounds on fire.
No one is sleeping in this world. No one, no one.
I have said it before.

No one is sleeping.
But if someone grows too much moss on his temples during the
night,
open the stage trapdoors so he can see in the moonlight
the lying goblets, and the poison, and the skull of the theaters.

Federico García Lorca

ترجمه ها:

سهیل آقازاده  

و جمجمه تماشاخانه ها را 

درخت

درخت

سبز و تشنه

دخترك زيباروي

زيتون مي چيند

باد فاسق

اندامش را به يغما مي برد

چهار سوار مي گذرند

با مرکب های آندلسی

و تن پوش هاي سبز و آبي

و شنل هاي تيره شان

"بانوي من به كوردوبا بيا"

دخترك نخواهد رفت

سه ورزاباز مي گذرند

باريك اندام

با تنپوش هايي نارنج گون

و شمشيرهايي از نقره ديرين

"بانوي من به سويل بيا"

دخترك نخواهد رفت

هنگامي كه عصر جان مي بازد

در تاريك روشن و نورهاي هرجاييش

جواني می گذرد

تن پوشش از گل سرخ و سبزينه ماه

"بانوي من به غرناطه بيا"

دخترك نخواهد رفت

دخترك زيبا روي

زيتون مي چيند

با دستان خشكيده باد

كه اندامش را به آغوش كشيده اند

درخت

درخت

سبز و تشنه

مترجمین به ترتیب حروف الفبا:سهیل آقازاده.فرهاد فرهنگ فر.محمد حسن مصلی نژاد

Gacela of Unforseen Love

No one understood the perfume
of the dark magnolia of your womb.
Nobody knew that you tormented
a hummingbird of love between your teeth.

A thousand Persian little horses fell asleep
in the plaza with moon of your forehead,
while through four nights I embraced
your waist, enemy of the snow.

Between plaster and jasmins, your glance
was a pale branch of seeds.
I sought in my heart to give you
the ivory letters that say "siempre",

"siempre", "siempre" : garden of my agony,
your body elusive always,
that blood of your veins in my mouth,
your mouth already lightless for my death.

Federico García Lorca

ترجمه ها 

سهیل آقازاده:

Sonnet of the Sweet Complaint

Never let me lose the marvel
of your statue-like eyes, or the accent
the solitary rose of your breath
places on my cheek at night.

I am afraid of being, on this shore,
a branchless trunk, and what I most regret
is having no flower, pulp, or clay
for the worm of my despair.

If you are my hidden treasure,
if you are my cross, my dampened pain,
if I am a dog, and you alone my master,

never let me lose what I have gained,
and adorn the branches of your river
with leaves of my estranged Autumn.

Federico García Lorca

ترجمه ها:

سهیل آقازاده:

بگذار غرقه شگفتی باشم

از چشمان تندیس گونت

از صدای گل سرخ تنها

که جان می گیرد در نفس هایت

و هرشب خانه می سازد بر گونه هایم

من همه وحشتم

از بودن بر این دریا کنار

که درختانش بی برگند

من همه افسوسم

که بر دستانم گلی نیست

ساقه ای نیست

خاکی نیست

تا مامن گیرد تنهاییم بر شاخه هایش

نگذار گنج هایم از کف روند

که برگ های خزانیم

خانه می کنند بر رود کنارانت

چراکه تو گنجینه پنهانی

عصیانی.دردی

و من رام دست های توام

فرهاد فرهنگ فر:

مرا از چشم های گیرای خود نران،

شبانگاهان یگانه غنچه نفس های تو بر گونه ام آرام می گیرد،

از حضور در این ساحل بیمناکم،

تنه ی بی شاخه

حسرت گل، میوه و خاک

برای خوره های درونم،

اگر تو گنج پنهان منی،

اگر در برابر منی،

درد منی،

اگر تو تنها سرور منی،

هیچگاه اجازه باختن هر آنچه حاصل کرده ام را نده،

و شاخه های رودخانه ات را،

با برگ های پاییزی تنهایی هایم آذین کن.

سعید نجفی برزگر:

مگذار از یاد برم معجزه ی چشمان تندیسگون ات را

مگذار فراموش کنم آهنگ صدایت را

مگذار از دست دهم

گل سرخ بی همتای نفسهایت را

که شبانگاهان

می کاری بر گونه هایم..

می ترسم از بودن بر این ساحل

کنار کنده ای بی شاخ

و بیشتر می آزاردم

این که گلی نیست

ساقه ای نیست

و هیچ خاکی نیست

برای کرمهای نومیدی ام ...

اگر تویی آن گنج نهانم،

اگر تویی صلیبم، اگر تویی درد خاموشم،

اگر سگ ام و اگر تو به تنهایی سرورم،

مگذار از دست دهم آنچه را که به دست آورده ام

و هیچ مگذار

که شاخه های رود تو را

بیارایم با برگهای نومید پاییزی ام ...

محمد حسن مصلی نژاد:

نگذار حیرتم از چشمان تندیس گون تو را پنهان کنم

شب که می شود

بگذار شراب بی همتای بازدم ات بر گونه ام بگذرد

 
می ترسم درخت بی باری باشم

بر این کرانه

 افسوس که خاک و غنچه و میوه ای ندارم

 تا حتی کرم نومیدی ام فربه شود

اگر گنج پنهان من باشی

 اگر صلیب من باشی

 و درد فرونشسته من

 و من ، اگر سگ وار

تو را چون یگانه حکمران خود بزرگ دارم

نگذار آنچه را در چنگ آورده ام ، از کف دهم

تا آذین کنم شاخه های رود تو را

 با برگ های تارانده پاییزی ام

Little Viennese Waltz

In Vienna there are ten little girls,
a shoulder for death to cry on,
and a forest of dried pigeons.
There is a fragment of tomorrow
in the museum of winter frost.
There is a thousand-windowed dance hall.

Ay, ay, ay, ay!
Take this close-mouthed waltz.

Little waltz, little waltz, little waltz,
of itself of death, and of brandy
that dips its tail in the sea.

I love you, I love you, I love you,
with the armchair and the book of death,
down the melancholy hallway,
in the iris's darkened garret,

Ay, ay, ay, ay!
Take this broken-waisted waltz.

In Vienna there are four mirrors
in which your mouth and the ehcoes play.
There is a death for piano
that paints little boys blue.
There are beggars on the roof.
There are fresh garlands of tears.

Ay, ay, ay, ay!
Take this waltz that dies in my arms.

Because I love you, I love you, my love,
in the attic where the children play,
dreaming ancient lights of Hungary
through the noise, the balmy afternoon,
seeing sheep and irises of snow
through the dark silence of your forehead

Ay, ay, ay, ay!
Take this " I will always love you" waltz

In Vienna I will dance with you
in a costume with
a river's head.
See how the hyacinths line my banks!
I will leave my mouth between your legs,
my soul in a photographs and lilies,
and in the dark wake of your footsteps,
my love, my love, I will have to leave
violin and grave, the waltzing ribbons

Federico García Lorca

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده:

The Night in Isla Negra

Ancient night and the unruly salt
beat at the walls of my house.
The shadow is all one, the sky
throbs now along with the ocean,
and sky and shadow erupt
in the crash of their vast conflict.
All night long they struggle;
nobody knows the name
of the harsh light that keeps slowly opening
like a languid fruit.
So on the coast comes to light,
out of seething shadow, the harsh dawn,
gnawed at by the moving salt,
swept clean by the mass of night,
bloodstained in its sea-washed crater.

Pablo Neruda

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده

در شب کهن

 هجوم می برند بر خانه ام

نمک هایی سرکش

سینه به سینه دریا

آسمان به رقص در می آید

و سایه جوانه میزند در تقلایشان

تقلای شبانه ی شان

هیچکس نمی داند نام آن شعاع سرکش نور را

که جان می گیرد چون میوه ای منگ

به دور از سایه های سرکش

دریاکنار جامه ای از نور به بر می کند

و صبحی بی آرام

زخمی از نمک ها

و تطهیر شده در نیایش شب

به خون می نشیند

بر دهانه ی آتش فشان

فرهادفرهنگ فر

شب دیرین و سرکش،

بر دیوارهای خانه ام می کوبد،

سایه ای یگانه.

آسمان با نبض اقیانوس می تپد،

و با سایه در امتداد شب می ستیزد،

هیچ کس نام آن نور نافذی که مانند یک میوه

بر شاخسار پدیدار می شود را نمی داند.

نور به ساحل می رسد، بدون خروش،

و شفقی تند و خون نشان،

انبوه شب را بر گودال های دریایی حاکم می سازد.

سعید نجفی برزگر

شبی باستانی و

نمکهای سرکش

که جان می گیرند بر دیوارهای خانه ام..

سایه ها یگانه اند.

و آسمان و اقیانوس می تپند با هم

در بانگ سهمگین تضاد ..

تمام شب را می جنگند

و هیچ کس نمی داند

نام نور زننده ای را

که فراخ می شود

همانند میوه ای سست اندام ..

ساحل نورانی می شود ..

جدا از سایه های خروشان و

سپیده ی خشن..

که نمک های روان به دندانش کنده اند

و به حجم شب پاک گشته

و خون آلوده شده است

در دهانه هایی آتشفشانی

که شسته شده اند به دست دریا ...

محمدحسن مصلی نژاد

ظلمت پیر

و خاک سرکش شوره زار

دیوارهای خانه ام را می کوبند

اینک اندوه ، جهان را تسخیر کرده است

نبض آسمان با اقیانوس می تپد

و آسمان و اندوه

در غرش این ستیز بیکران می ترکند

شب را یکسره در پیکارند

آسمان و اندوه

و کسی را خبری نیست

از نام آن نور زننده

که چون میوه ای وارفته

آرام و دنباله دار

تن می گسترد بر کرانه

رو به سوی نور

بی حضور اندوه آشفته

بی ظهور فجر گزافه

فرسوده با نمک های روان

روبیده با توده ای از شب

خونین در حفره ای که دریا بر آن گذشته است

Lying in me

Lying in me, as though it were a white
Stone in the depths of a well, is one
Memory that I cannot, will not, fight:
It is happiness, and it is pain.
Anyone looking straight into my eyes
Could not help seeing it, and could not fail
To become thoughtful, more sad and quiet
Than if he were listening to some tragic tale.

I know the gods changed people into things,
Leaving their consciousness alive and free.
To keep alive the wonder of suffering,
You have been metamorphosed into me.

Anna Akhmatova

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده

Evening Harmony

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده: