Sonnet of the Sweet Complaint

Never let me lose the marvel
of your statue-like eyes, or the accent
the solitary rose of your breath
places on my cheek at night.

I am afraid of being, on this shore,
a branchless trunk, and what I most regret
is having no flower, pulp, or clay
for the worm of my despair.

If you are my hidden treasure,
if you are my cross, my dampened pain,
if I am a dog, and you alone my master,

never let me lose what I have gained,
and adorn the branches of your river
with leaves of my estranged Autumn.

Federico García Lorca

ترجمه ها:

سهیل آقازاده:

بگذار غرقه شگفتی باشم

از چشمان تندیس گونت

از صدای گل سرخ تنها

که جان می گیرد در نفس هایت

و هرشب خانه می سازد بر گونه هایم

من همه وحشتم

از بودن بر این دریا کنار

که درختانش بی برگند

من همه افسوسم

که بر دستانم گلی نیست

ساقه ای نیست

خاکی نیست

تا مامن گیرد تنهاییم بر شاخه هایش

نگذار گنج هایم از کف روند

که برگ های خزانیم

خانه می کنند بر رود کنارانت

چراکه تو گنجینه پنهانی

عصیانی.دردی

و من رام دست های توام

فرهاد فرهنگ فر:

مرا از چشم های گیرای خود نران،

شبانگاهان یگانه غنچه نفس های تو بر گونه ام آرام می گیرد،

از حضور در این ساحل بیمناکم،

تنه ی بی شاخه

حسرت گل، میوه و خاک

برای خوره های درونم،

اگر تو گنج پنهان منی،

اگر در برابر منی،

درد منی،

اگر تو تنها سرور منی،

هیچگاه اجازه باختن هر آنچه حاصل کرده ام را نده،

و شاخه های رودخانه ات را،

با برگ های پاییزی تنهایی هایم آذین کن.

سعید نجفی برزگر:

مگذار از یاد برم معجزه ی چشمان تندیسگون ات را

مگذار فراموش کنم آهنگ صدایت را

مگذار از دست دهم

گل سرخ بی همتای نفسهایت را

که شبانگاهان

می کاری بر گونه هایم..

می ترسم از بودن بر این ساحل

کنار کنده ای بی شاخ

و بیشتر می آزاردم

این که گلی نیست

ساقه ای نیست

و هیچ خاکی نیست

برای کرمهای نومیدی ام ...

اگر تویی آن گنج نهانم،

اگر تویی صلیبم، اگر تویی درد خاموشم،

اگر سگ ام و اگر تو به تنهایی سرورم،

مگذار از دست دهم آنچه را که به دست آورده ام

و هیچ مگذار

که شاخه های رود تو را

بیارایم با برگهای نومید پاییزی ام ...

محمد حسن مصلی نژاد:

نگذار حیرتم از چشمان تندیس گون تو را پنهان کنم

شب که می شود

بگذار شراب بی همتای بازدم ات بر گونه ام بگذرد

 
می ترسم درخت بی باری باشم

بر این کرانه

 افسوس که خاک و غنچه و میوه ای ندارم

 تا حتی کرم نومیدی ام فربه شود

اگر گنج پنهان من باشی

 اگر صلیب من باشی

 و درد فرونشسته من

 و من ، اگر سگ وار

تو را چون یگانه حکمران خود بزرگ دارم

نگذار آنچه را در چنگ آورده ام ، از کف دهم

تا آذین کنم شاخه های رود تو را

 با برگ های تارانده پاییزی ام

Little Viennese Waltz

In Vienna there are ten little girls,
a shoulder for death to cry on,
and a forest of dried pigeons.
There is a fragment of tomorrow
in the museum of winter frost.
There is a thousand-windowed dance hall.

Ay, ay, ay, ay!
Take this close-mouthed waltz.

Little waltz, little waltz, little waltz,
of itself of death, and of brandy
that dips its tail in the sea.

I love you, I love you, I love you,
with the armchair and the book of death,
down the melancholy hallway,
in the iris's darkened garret,

Ay, ay, ay, ay!
Take this broken-waisted waltz.

In Vienna there are four mirrors
in which your mouth and the ehcoes play.
There is a death for piano
that paints little boys blue.
There are beggars on the roof.
There are fresh garlands of tears.

Ay, ay, ay, ay!
Take this waltz that dies in my arms.

Because I love you, I love you, my love,
in the attic where the children play,
dreaming ancient lights of Hungary
through the noise, the balmy afternoon,
seeing sheep and irises of snow
through the dark silence of your forehead

Ay, ay, ay, ay!
Take this " I will always love you" waltz

In Vienna I will dance with you
in a costume with
a river's head.
See how the hyacinths line my banks!
I will leave my mouth between your legs,
my soul in a photographs and lilies,
and in the dark wake of your footsteps,
my love, my love, I will have to leave
violin and grave, the waltzing ribbons

Federico García Lorca

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده:

The Night in Isla Negra

Ancient night and the unruly salt
beat at the walls of my house.
The shadow is all one, the sky
throbs now along with the ocean,
and sky and shadow erupt
in the crash of their vast conflict.
All night long they struggle;
nobody knows the name
of the harsh light that keeps slowly opening
like a languid fruit.
So on the coast comes to light,
out of seething shadow, the harsh dawn,
gnawed at by the moving salt,
swept clean by the mass of night,
bloodstained in its sea-washed crater.

Pablo Neruda

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده

در شب کهن

 هجوم می برند بر خانه ام

نمک هایی سرکش

سینه به سینه دریا

آسمان به رقص در می آید

و سایه جوانه میزند در تقلایشان

تقلای شبانه ی شان

هیچکس نمی داند نام آن شعاع سرکش نور را

که جان می گیرد چون میوه ای منگ

به دور از سایه های سرکش

دریاکنار جامه ای از نور به بر می کند

و صبحی بی آرام

زخمی از نمک ها

و تطهیر شده در نیایش شب

به خون می نشیند

بر دهانه ی آتش فشان

فرهادفرهنگ فر

شب دیرین و سرکش،

بر دیوارهای خانه ام می کوبد،

سایه ای یگانه.

آسمان با نبض اقیانوس می تپد،

و با سایه در امتداد شب می ستیزد،

هیچ کس نام آن نور نافذی که مانند یک میوه

بر شاخسار پدیدار می شود را نمی داند.

نور به ساحل می رسد، بدون خروش،

و شفقی تند و خون نشان،

انبوه شب را بر گودال های دریایی حاکم می سازد.

سعید نجفی برزگر

شبی باستانی و

نمکهای سرکش

که جان می گیرند بر دیوارهای خانه ام..

سایه ها یگانه اند.

و آسمان و اقیانوس می تپند با هم

در بانگ سهمگین تضاد ..

تمام شب را می جنگند

و هیچ کس نمی داند

نام نور زننده ای را

که فراخ می شود

همانند میوه ای سست اندام ..

ساحل نورانی می شود ..

جدا از سایه های خروشان و

سپیده ی خشن..

که نمک های روان به دندانش کنده اند

و به حجم شب پاک گشته

و خون آلوده شده است

در دهانه هایی آتشفشانی

که شسته شده اند به دست دریا ...

محمدحسن مصلی نژاد

ظلمت پیر

و خاک سرکش شوره زار

دیوارهای خانه ام را می کوبند

اینک اندوه ، جهان را تسخیر کرده است

نبض آسمان با اقیانوس می تپد

و آسمان و اندوه

در غرش این ستیز بیکران می ترکند

شب را یکسره در پیکارند

آسمان و اندوه

و کسی را خبری نیست

از نام آن نور زننده

که چون میوه ای وارفته

آرام و دنباله دار

تن می گسترد بر کرانه

رو به سوی نور

بی حضور اندوه آشفته

بی ظهور فجر گزافه

فرسوده با نمک های روان

روبیده با توده ای از شب

خونین در حفره ای که دریا بر آن گذشته است