مترجمین:سهیل آقازاده.محمد حسن مصلی نژاد

City That Does Not Sleep

In the sky there is nobody asleep. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
The creatures of the moon sniff and prowl about their cabins.
The living iguanas will come and bite the men who do not dream,
and the man who rushes out with his spirit broken will meet on the
street corner
the unbelievable alligator quiet beneath the tender protest of the
stars.

Nobody is asleep on earth. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
In a graveyard far off there is a corpse
who has moaned for three years
because of a dry countryside on his knee;
and that boy they buried this morning cried so much
it was necessary to call out the dogs to keep him quiet.

Life is not a dream. Careful! Careful! Careful!
We fall down the stairs in order to eat the moist earth
or we climb to the knife edge of the snow with the voices of the dead
dahlias.
But forgetfulness does not exist, dreams do not exist;
flesh exists. Kisses tie our mouths
in a thicket of new veins,
and whoever his pain pains will feel that pain forever
and whoever is afraid of death will carry it on his shoulders.

One day
the horses will live in the saloons
and the enraged ants
will throw themselves on the yellow skies that take refuge in the
eyes of cows.

Another day
we will watch the preserved butterflies rise from the dead
and still walking through a country of gray sponges and silent boats
we will watch our ring flash and roses spring from our tongue.
Careful! Be careful! Be careful!
The men who still have marks of the claw and the thunderstorm,
and that boy who cries because he has never heard of the invention
of the bridge,
or that dead man who possesses now only his head and a shoe,
we must carry them to the wall where the iguanas and the snakes
are waiting,
where the bear's teeth are waiting,
where the mummified hand of the boy is waiting,
and the hair of the camel stands on end with a violent blue shudder.

Nobody is sleeping in the sky. Nobody, nobody.
Nobody is sleeping.
If someone does close his eyes,
a whip, boys, a whip!
Let there be a landscape of open eyes
and bitter wounds on fire.
No one is sleeping in this world. No one, no one.
I have said it before.

No one is sleeping.
But if someone grows too much moss on his temples during the
night,
open the stage trapdoors so he can see in the moonlight
the lying goblets, and the poison, and the skull of the theaters.

Federico García Lorca

ترجمه ها:

سهیل آقازاده  

و جمجمه تماشاخانه ها را 

درخت

درخت

سبز و تشنه

دخترك زيباروي

زيتون مي چيند

باد فاسق

اندامش را به يغما مي برد

چهار سوار مي گذرند

با مرکب های آندلسی

و تن پوش هاي سبز و آبي

و شنل هاي تيره شان

"بانوي من به كوردوبا بيا"

دخترك نخواهد رفت

سه ورزاباز مي گذرند

باريك اندام

با تنپوش هايي نارنج گون

و شمشيرهايي از نقره ديرين

"بانوي من به سويل بيا"

دخترك نخواهد رفت

هنگامي كه عصر جان مي بازد

در تاريك روشن و نورهاي هرجاييش

جواني می گذرد

تن پوشش از گل سرخ و سبزينه ماه

"بانوي من به غرناطه بيا"

دخترك نخواهد رفت

دخترك زيبا روي

زيتون مي چيند

با دستان خشكيده باد

كه اندامش را به آغوش كشيده اند

درخت

درخت

سبز و تشنه

مترجمین به ترتیب حروف الفبا:سهیل آقازاده.فرهاد فرهنگ فر.محمد حسن مصلی نژاد

Gacela of Unforseen Love

No one understood the perfume
of the dark magnolia of your womb.
Nobody knew that you tormented
a hummingbird of love between your teeth.

A thousand Persian little horses fell asleep
in the plaza with moon of your forehead,
while through four nights I embraced
your waist, enemy of the snow.

Between plaster and jasmins, your glance
was a pale branch of seeds.
I sought in my heart to give you
the ivory letters that say "siempre",

"siempre", "siempre" : garden of my agony,
your body elusive always,
that blood of your veins in my mouth,
your mouth already lightless for my death.

Federico García Lorca

ترجمه ها 

سهیل آقازاده:

Sonnet of the Sweet Complaint

Never let me lose the marvel
of your statue-like eyes, or the accent
the solitary rose of your breath
places on my cheek at night.

I am afraid of being, on this shore,
a branchless trunk, and what I most regret
is having no flower, pulp, or clay
for the worm of my despair.

If you are my hidden treasure,
if you are my cross, my dampened pain,
if I am a dog, and you alone my master,

never let me lose what I have gained,
and adorn the branches of your river
with leaves of my estranged Autumn.

Federico García Lorca

ترجمه ها:

سهیل آقازاده:

بگذار غرقه شگفتی باشم

از چشمان تندیس گونت

از صدای گل سرخ تنها

که جان می گیرد در نفس هایت

و هرشب خانه می سازد بر گونه هایم

من همه وحشتم

از بودن بر این دریا کنار

که درختانش بی برگند

من همه افسوسم

که بر دستانم گلی نیست

ساقه ای نیست

خاکی نیست

تا مامن گیرد تنهاییم بر شاخه هایش

نگذار گنج هایم از کف روند

که برگ های خزانیم

خانه می کنند بر رود کنارانت

چراکه تو گنجینه پنهانی

عصیانی.دردی

و من رام دست های توام

فرهاد فرهنگ فر:

مرا از چشم های گیرای خود نران،

شبانگاهان یگانه غنچه نفس های تو بر گونه ام آرام می گیرد،

از حضور در این ساحل بیمناکم،

تنه ی بی شاخه

حسرت گل، میوه و خاک

برای خوره های درونم،

اگر تو گنج پنهان منی،

اگر در برابر منی،

درد منی،

اگر تو تنها سرور منی،

هیچگاه اجازه باختن هر آنچه حاصل کرده ام را نده،

و شاخه های رودخانه ات را،

با برگ های پاییزی تنهایی هایم آذین کن.

سعید نجفی برزگر:

مگذار از یاد برم معجزه ی چشمان تندیسگون ات را

مگذار فراموش کنم آهنگ صدایت را

مگذار از دست دهم

گل سرخ بی همتای نفسهایت را

که شبانگاهان

می کاری بر گونه هایم..

می ترسم از بودن بر این ساحل

کنار کنده ای بی شاخ

و بیشتر می آزاردم

این که گلی نیست

ساقه ای نیست

و هیچ خاکی نیست

برای کرمهای نومیدی ام ...

اگر تویی آن گنج نهانم،

اگر تویی صلیبم، اگر تویی درد خاموشم،

اگر سگ ام و اگر تو به تنهایی سرورم،

مگذار از دست دهم آنچه را که به دست آورده ام

و هیچ مگذار

که شاخه های رود تو را

بیارایم با برگهای نومید پاییزی ام ...

محمد حسن مصلی نژاد:

نگذار حیرتم از چشمان تندیس گون تو را پنهان کنم

شب که می شود

بگذار شراب بی همتای بازدم ات بر گونه ام بگذرد

 
می ترسم درخت بی باری باشم

بر این کرانه

 افسوس که خاک و غنچه و میوه ای ندارم

 تا حتی کرم نومیدی ام فربه شود

اگر گنج پنهان من باشی

 اگر صلیب من باشی

 و درد فرونشسته من

 و من ، اگر سگ وار

تو را چون یگانه حکمران خود بزرگ دارم

نگذار آنچه را در چنگ آورده ام ، از کف دهم

تا آذین کنم شاخه های رود تو را

 با برگ های تارانده پاییزی ام

Little Viennese Waltz

In Vienna there are ten little girls,
a shoulder for death to cry on,
and a forest of dried pigeons.
There is a fragment of tomorrow
in the museum of winter frost.
There is a thousand-windowed dance hall.

Ay, ay, ay, ay!
Take this close-mouthed waltz.

Little waltz, little waltz, little waltz,
of itself of death, and of brandy
that dips its tail in the sea.

I love you, I love you, I love you,
with the armchair and the book of death,
down the melancholy hallway,
in the iris's darkened garret,

Ay, ay, ay, ay!
Take this broken-waisted waltz.

In Vienna there are four mirrors
in which your mouth and the ehcoes play.
There is a death for piano
that paints little boys blue.
There are beggars on the roof.
There are fresh garlands of tears.

Ay, ay, ay, ay!
Take this waltz that dies in my arms.

Because I love you, I love you, my love,
in the attic where the children play,
dreaming ancient lights of Hungary
through the noise, the balmy afternoon,
seeing sheep and irises of snow
through the dark silence of your forehead

Ay, ay, ay, ay!
Take this " I will always love you" waltz

In Vienna I will dance with you
in a costume with
a river's head.
See how the hyacinths line my banks!
I will leave my mouth between your legs,
my soul in a photographs and lilies,
and in the dark wake of your footsteps,
my love, my love, I will have to leave
violin and grave, the waltzing ribbons

Federico García Lorca

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده:

The Night in Isla Negra

Ancient night and the unruly salt
beat at the walls of my house.
The shadow is all one, the sky
throbs now along with the ocean,
and sky and shadow erupt
in the crash of their vast conflict.
All night long they struggle;
nobody knows the name
of the harsh light that keeps slowly opening
like a languid fruit.
So on the coast comes to light,
out of seething shadow, the harsh dawn,
gnawed at by the moving salt,
swept clean by the mass of night,
bloodstained in its sea-washed crater.

Pablo Neruda

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده

در شب کهن

 هجوم می برند بر خانه ام

نمک هایی سرکش

سینه به سینه دریا

آسمان به رقص در می آید

و سایه جوانه میزند در تقلایشان

تقلای شبانه ی شان

هیچکس نمی داند نام آن شعاع سرکش نور را

که جان می گیرد چون میوه ای منگ

به دور از سایه های سرکش

دریاکنار جامه ای از نور به بر می کند

و صبحی بی آرام

زخمی از نمک ها

و تطهیر شده در نیایش شب

به خون می نشیند

بر دهانه ی آتش فشان

فرهادفرهنگ فر

شب دیرین و سرکش،

بر دیوارهای خانه ام می کوبد،

سایه ای یگانه.

آسمان با نبض اقیانوس می تپد،

و با سایه در امتداد شب می ستیزد،

هیچ کس نام آن نور نافذی که مانند یک میوه

بر شاخسار پدیدار می شود را نمی داند.

نور به ساحل می رسد، بدون خروش،

و شفقی تند و خون نشان،

انبوه شب را بر گودال های دریایی حاکم می سازد.

سعید نجفی برزگر

شبی باستانی و

نمکهای سرکش

که جان می گیرند بر دیوارهای خانه ام..

سایه ها یگانه اند.

و آسمان و اقیانوس می تپند با هم

در بانگ سهمگین تضاد ..

تمام شب را می جنگند

و هیچ کس نمی داند

نام نور زننده ای را

که فراخ می شود

همانند میوه ای سست اندام ..

ساحل نورانی می شود ..

جدا از سایه های خروشان و

سپیده ی خشن..

که نمک های روان به دندانش کنده اند

و به حجم شب پاک گشته

و خون آلوده شده است

در دهانه هایی آتشفشانی

که شسته شده اند به دست دریا ...

محمدحسن مصلی نژاد

ظلمت پیر

و خاک سرکش شوره زار

دیوارهای خانه ام را می کوبند

اینک اندوه ، جهان را تسخیر کرده است

نبض آسمان با اقیانوس می تپد

و آسمان و اندوه

در غرش این ستیز بیکران می ترکند

شب را یکسره در پیکارند

آسمان و اندوه

و کسی را خبری نیست

از نام آن نور زننده

که چون میوه ای وارفته

آرام و دنباله دار

تن می گسترد بر کرانه

رو به سوی نور

بی حضور اندوه آشفته

بی ظهور فجر گزافه

فرسوده با نمک های روان

روبیده با توده ای از شب

خونین در حفره ای که دریا بر آن گذشته است

Lying in me

Lying in me, as though it were a white
Stone in the depths of a well, is one
Memory that I cannot, will not, fight:
It is happiness, and it is pain.
Anyone looking straight into my eyes
Could not help seeing it, and could not fail
To become thoughtful, more sad and quiet
Than if he were listening to some tragic tale.

I know the gods changed people into things,
Leaving their consciousness alive and free.
To keep alive the wonder of suffering,
You have been metamorphosed into me.

Anna Akhmatova

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده

Evening Harmony

ترجمه ها: 

سهیل آقازاده:

مترجمین به ترتیب حروف الفبا:سهیل آقازاده.فرهاد فرهنگ فر.سعید نجفی برزگر.محمد حسن مصلی نژاد

Klage

De Profundis

There is a stubble field on which a black rain falls.
There is a tree which, brown, stands lonely here.
There is a hissing wind which haunts deserted huts---
How sad this evening.

Past the village pond
The gentle orphan still gathers scanty ears of corn.
Golden and round her eyes are gazing in the dusk
And her lap awaits the heavenly bridegroom.

Returning home
Shepherds found the sweet body
Decayed in the bramble bush.

A shade I am remote from sombre hamlets.
The silence of God
I drank from the woodland well.

On my forehead cold metal forms.
Spiders look for my heart.
There is a light that fails in my mouth.

At night I found myself upon a heath,
Thick with garbage and the dust of stars.
In the hazel copse
Crystal angels have sounded once more.


Translated by Jurek Kirakowski

Anonymous submission.

Georg Trakl

ترجمه ها:

سهیل آقازاده: 

Whispered Into Afternoon

Sun of autumn, thin and shy
And fruit drops off the trees,
Blue silence fills the peace
Of a tardy afternoon’s sky.

Death knells forged of metal,
And a white beast hits the mire.
Brown lasses uncouth choir
Dies in leaves’ drifting prattle.

Brow of God dreams of hues,
Senses madness’ gentle wings.
Round the hill wield in rings
Black decay and shaded views.

Rest and wine in sunset’s gleam,
Sad guitars drizzle into night,
And to the mellow lamp inside
You turn in as in a dream.

Georg Trakl

ترجمه ها:

 سهیل آقازاده

the enemy

My youth was nothing but a black storm
Crossed now and then by brilliant suns.
The thunder and the rain so ravage the shores
Nothing's left of the fruit my garden held once.

I should employ the rake and the plow,
Having reached the autumn of ideas,
To restore this inundated ground
Where the deep grooves of water form tombs in the lees.

And who knows if the new flowers you dreamed
Will find in a soil stripped and cleaned
The mystic nourishment that fortifies?

—O Sorrow—O Sorrow—Time consumes Life,
And the obscure enemy that gnaws at my heart
Uses the blood that I lose to play my part

ترجمه ها:

سهیل آقازاده:

Above the ponds, beyond the valleys,
The woods, the mountains, the clouds, the seas,
Farther than the sun, the distant breeze,
The spheres that wilt to infinity

My spirit, you move with agility
And, like a good swimmer who swoons in the wave
You groove the depths immensity gave,
The inexpressible and male ecstasy.

>From this miasma of waste,
You will be purified in superior air
And drink a pure and divine liqueur,
A clear fire to replace the limpid space

Behind this boredom and fatigue, this vast chagrin
Whose weight moves the mists of existence,
Happy is he who vigorously fans the senses
Toward serene and luminous fields—wincing!

The one whose thoughts are like skylarks taken wing
Across the heavens mornings in full flight
—Who hovers over life, understanding without effort
The language of flowers and mute things.

 ترجمه ها:

سهیل آقازاده:

Nobody in the lane, and nothing, nothing but blackberries,
Blackberries on either side, though on the right mainly,
A blackberry alley, going down in hooks, and a sea
Somewhere at the end of it, heaving. Blackberries
Big as the ball of my thumb, and dumb as eyes
Ebon in the hedges, fat
With blue-red juices. These they squander on my fingers.
I had not asked for such a blood sisterhood; they must love me.
They accommodate themselves to my milkbottle, flattening their sides.

Overhead go the choughs in black, cacophonous flocks ---
Bits of burnt paper wheeling in a blown sky.
Theirs is the only voice, protesting, protesting.
I do not think the sea will appear at all.
The high, green meadows are glowing, as if lit from within.
I come to one bush of berries so ripe it is a bush of flies,
Hanging their bluegreen bellies and their wing panes in a Chinese screen.
The honey-feast of the berries has stunned them; they believe in heaven.
One more hook, and the berries and bushes end.

The only thing to come now is the sea.
From between two hills a sudden wind funnels at me,
Slapping its phantom laundry in my face.
These hills are too green and sweet to have tasted salt.
I follow the sheep path between them. A last hook brings me
To the hills' northern face, and the face is orange rock
That looks out on nothing, nothing but a great space
Of white and pewter lights, and a din like silversmiths
Beating and beating at an intractable metal

sylvia plath.

كوچه تنهاست با بوته ها

و اندامش غرقه گلبنهاست،بوته هايي در راست

كوچه ي گلبن ها هلالين وارفرو مي خزد

و دريايي سركش در دوردست و بوته ها

سترگ چون انگشتانم،گنگ چون چشماني ابنوسي خشكيده بر پرچين ها

با ميوه هايي رنگين بر انگشتانم جان مي سپارند

و باخونشان به ناگاه شهادت مي دهند خواهريشان را

چراكه سخت دوستم مي دارند

به اطراف مي خزند و خو مي گيرند با شيشه هاي مالامال از شير

در آسمان كلاغ هاي بد آهنگ جامه سياهي به بر مي كنند

و چون كاغذهايي سوخته مي رقصند در آسمان ورم كرده

وصدايشان به وسعت تنهاييست،به وسعت فرياد

و من حتي دريا را در خواب نمي بينم

و سبزه زار بلند تابان است،توگويي كه از درون به آتش نشسته است

و من هبوط مي كنم بر بوته رسيده اي از پرواز

كه ميوه هاي آبدار و بال هاي بلورينش بر بستري از شرق آراميده اند

و سرمستند از ضيافت شيرينشان،و ايمان دارند به پرديس

و داسي ديگر به خون مي نشاند بوته ها و گلبن ها را

تنها دريا به پيش مي راند

و باد از ميان دره ها اندامم را فرو مي پوشد

با جامه كهنه اش تازيانه مي زند چهره ام را

و تپه هايي شيرين و سبز و باكره از نمك

و من كه مي خزم بر راه ميش ها

و رها مي شوم بر رخساره شمالي تپه ها،رخساره نارنجي صخره ها

كه غرقه تنهايي است

خيره بر فضايي مفرغين و روشن و هيابانگي چون خنجر نقره سازان

كه مي نشيند بر اندام سركش فلزها

فرهاد فرهنگ فر:

 تنهای تنها در کوره راهی پوشیده از بوته های تمشک در دو سو، دامی اغواگر در پایین سو و دریایی متلاطم در انتها.

تمشک هایی درشت همچون سرپنجه هایم ؛ خاموش و گنگ همچون چشمان آبنوسی پرچین ها؛ درشت و آبدار

همان هایی که در میان انگشتانم فدا می شوند. چنین پیوند خواهری خونین سودایم نبود؛ بی گمان خود عاشقم هستند وانگاه که خوش خیالانه با امیال سرکشم می آمیزند.

زغن های سیه فام بر فراز آسمان؛ با هیاهویی همچون ذرات کاغذ سوخته و چرخان؛ مغلوب وزش بادهای سرگردان.

اعتراض، شکایت،نافرجامی، یگانه نوایی که به گوش می آید. دریایی در انتظار نیست.

دشت های بلند، سبز و شادابند، انگار که از درون می درخشند.

بر سر بوته ای می روم؛ آن چنان رسیده که پر از مگس هایی با شکم های زنگاری و بال های جام فام، مست و مبهوت از جشن شهدین تمشک. به راستی که بهشت را دریافته اند.

کمی آنسوتر بوته ها تمام می شوند.

و حالا دریا، آن یکتا موجودی که انتظارش را می کشم.

از میان دو تپه، باد هیمنه خود را بر تن من فرو می کوبد و همچون رختی شبح وار ، سیلی های خود را بر صورتم می نشاند.

میان تپه هایی سبز و دل انگیز راه مالرو را می پویم؛ دام اغوا گر پایانی، همانی که مرا به یال شمالی می کشاند.

جایی پوشیده از صخره های نارنجی؛ فضایی شکوهمند که به هیچ چیز جز نورهای درخشان نمی ماند، و هیاهوی ضربات پیاپی، همچون ضربات نقره کاران بر فلز نافرمان.

محمد حسن مصلی نژاد:

در خلوت کوچه

شا توت ها سرگذاشته اند بر شانه های دیوار ، شانه راست سنگین تر

باریک راه غرقه در دام و دریایی مواج در انتهای آن

شاتوت ها

سترگ به سان برآمدگی شست ام

و خاموش به سان چشمانی آبنوسی در پرچین ها

درشت و فربه ، با افشره های سرخابی روی انگشتان ام جان می دهند

این همشیرگی خونین، خواست من نبود

لیک آنها خاطرم را می خواهند

و توت های له شده ، منزل می گیرند در شیشه شیر من

زغن های شوم ، آسمان را نشاندار می کنند

هربار که می گذرند...

چرخ می خورند همچو کاغذ پاره های سوخته

در آسمان از نفس اوفتاده

شکوه کنان آوای اعتراض سر می دهند

و دریا حتی در خیال نمی آید

آن بالا ، مرغزارهای سبز می درخشند ، انگار که از درون مشتعل اند

و من به شاخه توت های رسیده ای می اندیشم که در محاصره مگس ها ست

مگس های آویزان با شکم های سبزآبی و بال های شیشه ای

ضیافت انگبین دانه ها مست کرده است آنها را ، انگار به بهشت رسیده اند

آن گاه شوکی دیگر

و غلاف ها و دانه هایی که به انتها می رسند

اینک تنها دریاست که در ذهن می آید

تندباد از میان تپه ها در می نوردد پیکرم را

و با رخت چرک توهم می کوبد بر چهره ام

تپه ها آنچنان سبز و شیرین اند که انگار هرگز نمک را نچشیده اند

و من در راه میش ها پیش می روم

تا آخرین شوک که مرا می کشاند به چهره شمالی تپه ها

چهره ای نارنجی از سنگ ها

که هیچ پیش رو ندارد جز گستره ای از نورهای سفید و مفرغین

و طنین مداوم نقره سازان

که می کوبند بر فلزی سرسخت

The Light Wraps You

The light wraps you in its mortal flame.
Abstracted pale mourner, standing that way
against the old propellers of the twighlight
that revolves around you.

Speechless, my friend,
alone in the loneliness of this hour of the dead
and filled with the lives of fire,
pure heir of the ruined day.

A bough of fruit falls from the sun on your dark garment.
The great roots of night
grow suddenly from your soul,
and the things that hide in you come out again
so that a blue and palled people
your newly born, takes nourishment.

Oh magnificent and fecund and magnetic slave
of the circle that moves in turn through black and gold:
rise, lead and possess a creation
so rich in life that its flowers perish
and it is full of sadness

pablo neruda

نور در آغوش مي فشاردت با شراره هاي ميرايش

مبهوت و پريشان حال

دوست من،

گنگ و مبهم در تنهايي اين ساعت مرگ

انباشته از شراره هاي آتش

خوشه هاي خورشيد هبوط مي كنند بر جامه هاي تاريكت

ريشه هاي سترگ شب به ناگاه

جان مي گيرند از درونت،

دگر بار رازهاي پنهانت فرازان مي شوند

برده با وقار حلقه ها

سرگردان در گرگ وميش

عصيان مي كند و مخلوقي

چنان زنده را به چنگ مي آورد

كه دسته گلهايش مي ميرند

عزاداری رنگ پریده، با بهتی ایستاده در برابر چرخ پیر گردون؛

سکوت کن دوست من،

تنها و بیکس در حضور تنهایی این لحظه مرده، مالامال از سرزندگی و شور شراره های آتش؛ آن یگانه وارث پاک روزهای نابود شده

آه ای بنده بارور، ای اسیر افسونگر، و ای والاترین غلام دایره گردان سیاه و طلایی زندگی: برخیز و پیش برو؛ و چه غم انگیز است هنگامه نابودی هر آنچه را که با شکوه و ظرافت خلق کرده ای و فراچنگ آورده ای

نور می پیچد تو را،

سوگوار ِ زرد و پژمرده، پریشان،

ایستاده این چنین،

پیش ِ آن کهنه ترین پروانه ی تاریک-روشن که،

گرد تو می گردد این سان

بی سخن، ای دوست،

تنها در پس تنهایی ِ این ساعت ِ مرده،

پر شده از هستی ِ آتش،

ارث ِ ناب ِ روز ِ افسرده

از دل ِ خورشید،

شاخ ِ میوه ای افتد به روی رخت ِ تاریکت،

ستبر آن ریشه های شب،

که می روید به ناگاه اندرون ِ تو،

همه پنهان که پیدا می شود از نو،

مردمی بی ذوق و افسرده،

و نوزاد ِ تو که تغذیه می گردد

آه ای برده که جذابی و خوبی و برومندی،

در میان چرخه ای افتادی از رنگ ِ سیاه و زر،

آنچنان در زندگی فاخر،

که گلهایش فنا گردد

که آکنده است از اشک و نژندی

Neither the heart cut by a piece of glass
in a wasteland of thorns
nor the atrocious waters seen in the corners
of certain houses, waters like eyelids and eyes
can capture your waist in my hands
when my heart lifts its oaks
towards your unbreakable thread of snow.

Nocturnal sugar, spirit
of the crowns,
ransomed
human blood, your kisses
send into exile
and a stroke of water, with remnants of the sea,
neats on the silences that wait for you
surrounding the worn chairs, wearing out doors.

Nights with bright spindles,
divided, material, nothing
but voice, nothing but
naked every day.

Over your breasts of motionless current,
over your legs of firmness and water,
over the permanence and the pride
of your naked hair
I want to be, my love, now that the tears are
thrown
into the raucous baskets where they accumulate,
I want to be, my love, alone with a syllable
of mangled silver, alone with a tip
of your breast of snow.

Pablo Neruda

در خارزاري دور افتاده

نه آبهاي افسار گسيخته در گوشه اي از مامني

آبهايي ماننده پلك ها و چشمها

كمرت را رام دستهايم نتواند كرد

وقتي قلبم كاج هايش را به پرواز در مي آورد

به سوي ريسمان هاي نفوذ ناپذير بلورينت

تبلور شبانه

روح تاج ها

آزاد و رها

خون انسان،

بوسه هايت در دوردست

و نوازش آب،با لاشه اي از دريا

گاو ها در سكوتي تورا چشم در راهند

كه مي پوشاند صندلي هاي كهنه را،درهاي فرسوده را

شب،با دوك هايي تابان

تكه تكه،ابزارها،هيچ

تنها صدا

تنها روزهاي عريان

در وراي پستانهاي سفت و بي تابت

در آنسوي پاهاي سخت و آبگونت

جايي دور از بقا وغرورگيسوان عريانت

حال كه اشك ها گريخته اند

مي خواهم تنم را بسپارم به سبدي كه گرد مي آوردشان

مي خواهم تنها باشم با نقره اي در هم تكيده

تنها با پستانهاي برفینت

آنگاه كه قلب من بلوط هايش را از دل خاك بيرون مي كشد،

به سوي مارپيچ برفي مستحكمت رهسپار مي شوم

نه آن دلي كه با تكه شيشه اي برنده در بيابان خارها جريحه برداشته است،

نه آن اشك هاي پليد چكيده از چشم هاي صومعه،

شيريني شبانه، شور و نشاط تاج هاي گل،

شب هاي پر فروغ، هيچ چيز جز صدا، هيچ چيز جز روزهاي برهنه،

بر فراز سينه هايت، هوا بي جريان

برفراز ساق هاي مستحكمت در آب،

فراتر از پايندگي و غرور گيسوان عريانت،

من مي خواهم باشم، عشق من

و حالا اشك هايي كه مي ريزند و قطره قطره جمع مي شوند در سبدهايي آشفته،

من مي خواهم باشم، عشق من، تنهاي تنها، با يك هجا از نقره اي متلاشي، تنها با نوك برفي سينه ات

نه آن دل پاره پاره از تیغی شیشه ای در بیابان خارها،

نه آن آبهای بی رحم که در بعضی کنج ها دیده می شوند

می توانند کمر تو را در دو دست من به چنگ آورند،

هم آنگاه که قلب من بلوط هایش را بر می افرازد،

شیرینی ِ شب ها،

روح ِ بسته در تاج ها،

خون ِ آزادِ انسان،

بوسه های تو که به تبعید رفته اند

و نوازش آب، که یادگار دریاست،

گاو هایی که در سکوت چشم انتظار تو اند،

شب هایی با دوک های درخشان،

تکه تکه، ابزار ها،

هیچ چیز جز صدا،

آنسوی پستان هایی از جریان بی حرکت،

آنسوی پاهایی از سختی و آب،

آنسوی جاودانگی و غرور موهای برهنه ات،

می خواهم باشم، عشق من،

اکنون که اشک ها

به درون سبدی زمخت – جایی که گرد می آیند – روانه اند،

می خواهم تنها باشم، عشق من،

با هجایی از نقره ای خرد شده،

با قله ی پستان برفی ات

باغ موحش است!مي چكد،گوش مي سپارد

آيا تنهاست اينجا،

شكستن شاخه اي مانند درهم پيچيدن يكي روزنه،

يا شاهدي در نزديكيست؟

زمين سنگين است با رحمي ورم كرده

خاموش،يكي دشت نرم

گوش بسپار!از دور دست،

شب هاي بالغ جامه مي گسترانند بر دشت

مانند تابستان

آوايي نيست.نه يكي غريبه كه سربگرداند

حسي از پوسيدگي،تنهايي

دوباره فرازان مي شود،جاري و لغزان

نه خانه اي،نه ناوداني،نه سنگفرشي

بر لبانم مي نشانمش،گوش مي سپارم

آيا تنهايم من اينجا،

آماده شكفتن با اشك ها در تاريكي،

يا شاهدي در نزديكيست؟

رخوتي عميق،نه حتي برگي كه بجنبد

نه شراري از نور كه هنگامه كند

تنها لغزش هاي بغض و صداي پاي كفش هاي خانگي

و افسوس ها و اشك هايي در ميان

باغ می ترسد

می چکد آرام،